کارت مجازی یک کارت پرداخت بدون پلاستیک است. همان سه چیزی را دارد که هر کارتی دارد، شماره ۱۶ رقمی، تاریخ انقضا و کد امنیتی، و روی همان شبکه ویزا یا مستر کار می‌کند. پس هر سایتی که ویزا یا مستر قبول کند، این کارت را هم قبول می‌کند. تفاوت فقط در این است که کارت به جای کیف پول، در یک برنامه یا پنل کاربری قرار دارد.
کارت مجازی چطور کار می‌کند
وقتی آنلاین پرداخت می‌کنید، فروشنده هیچ‌وقت کارت فیزیکی شما را نمی‌بیند. فقط شماره‌ها را می‌بیند. کارت مجازی مرحله پلاستیک را حذف می‌کند و شماره‌ها را مستقیم به شما می‌دهد، معمولاً چند ثانیه بعد از درخواست. پشت صحنه، کارت توسط یک بانک یا صادرکننده مجاز صادر می‌شود، به یک موجودی وصل است و دقیقاً مثل کارتی که با پست می‌آید از شبکه ویزا عبور می‌کند.
بیشتر کارت‌های مجازی پیش‌پرداخت هستند: اول موجودی را شارژ می‌کنید و کارت از همان موجودی خرج می‌کند. بعضی بانک‌ها هم نسخه مجازی کارت بانکی موجود را می‌دهند که به همان حساب وصل است. این مقاله درباره نوع پیش‌پرداخت است، چون وقتی کسی دنبال کارت مجازی می‌گردد معمولاً منظورش همین است.
با کارت مجازی چه کارهایی می‌شود کرد
- پرداخت در هر سایت. فروشگاه‌ها، اشتراک‌ها، پلتفرم‌های تبلیغات، نرم‌افزارها، سایت‌های سفر و فروشگاه‌های اپلیکیشن.
- تعیین سقف. کارت هیچ‌وقت بیشتر از موجودی‌اش خرج نمی‌کند. ۵۰ دلار شارژ کنید و حداکثر مبلغی که هر کسی می‌تواند از آن بردارد ۵۰ دلار است.
- مسدود یا بستن. اگر شماره کارت لو رفت، آن را خاموش می‌کنید. هیچ اتفاقی برای حساب بانکی یا کارت‌های دیگر نمی‌افتد.
- چند کارت هم‌زمان. یکی برای سرویس استریم، یکی برای یک فروشنده، یکی برای یک پروژه. هر کدام با موجودی و تاریخچه خودش.
چه کارهایی نمی‌شود کرد
از عابربانک نمی‌شود پول گرفت، چون چیزی برای وارد کردن به دستگاه وجود ندارد. بعضی فروشندگان که کارت فیزیکی لازم دارند، مثل اجاره خودرو، آن را قبول نمی‌کنند. تعداد کمی از پلتفرم‌ها کارت پیش‌پرداخت را به عنوان سیاست رد می‌کنند. این موارد استثنا هستند، اما وجود دارند، پس یک روش پرداخت دوم هم برای همین موارد نگه دارید.
مجازی، پیش‌پرداخت، نقدی، اعتباری
این کلمه‌ها با هم قاطی می‌شوند، پس خلاصه‌اش این است. اعتباری یعنی قرض می‌گیرید و بعداً پرداخت می‌کنید. نقدی (دبیت) از حساب بانکی موجود خرج می‌کند. پیش‌پرداخت از موجودی‌ای خرج می‌کند که روی خود کارت گذاشته‌اید. مجازی فقط می‌گوید کارت پلاستیک ندارد. کارت مجازی می‌تواند هر کدام از این سه نوع باشد، و بیشتر کارت‌های مجازی که آنلاین فروخته می‌شوند پیش‌پرداخت هستند.
چرا مردم از کارت مجازی استفاده می‌کنند
حریم خصوصی
هر فروشنده‌ای که کارت اصلی‌تان را به او می‌دهید، یک پایگاه داده دیگر است که ممکن است هک شود. کارت مجازی یک شماره دورانداختنی است. اگر لو رفت، آن را می‌بندید و خسارت حداکثر همان موجودی روی کارت است.
کنترل
دوره‌های آزمایشی که به پلن پولی تبدیل می‌شوند، اشتراک‌هایی که فراموش کرده‌اید، فروشنده‌ای که بیشتر از توافق برداشت می‌کند: کارتی با سقف مشخص، مبلغ اضافه را رد می‌کند. سقف را از قبل خودتان تعیین می‌کنید به جای این که بعداً دنبال برگشت پول باشید.
دسترسی
همه کارت بانکی‌ای ندارند که بین‌المللی کار کند. کارت مجازی که با انتقال بانکی یا رمزارز شارژ می‌شود، در چند دقیقه یک کارت دلاری به شما می‌دهد بدون این که حساب بانکی جدیدی باز کنید.
نظم
تیم‌ها برای هر کارمند، هر کمپین یا هر تأمین‌کننده یک کارت صادر می‌کنند و برای هر کدام یک صورتحساب تمیز دارند.
آیا امن است
کارت مجازی برای خرید آنلاین دقیقاً به این دلیل امن‌تر از کارت فیزیکی است که دورانداختنی و سقف‌دار است. دو چیز را درباره هر ارائه‌دهنده‌ای بررسی کنید: چه کسی کارت را صادر می‌کند (باید یک بانک یا صادرکننده مجاز روی شبکه ویزا یا مستر باشد) و شماره کارت چطور محافظت می‌شود (نباید بدون یک مرحله تأیید دوم نمایش داده شود). پشتیبانی از 3-D Secure هم مهم است، همان تأیید اضافه‌ای که بسیاری از فروشگاه‌های آنلاین می‌خواهند.
چطور کارت مجازی بگیریم
یک ارائه‌دهنده انتخاب کنید، حساب بسازید، احراز هویت لازم را انجام دهید، موجودی اضافه کنید و کارت بسازید. نزد یک ارائه‌دهنده خوب این مسیر چند دقیقه طول می‌کشد و هر کارتی که می‌سازید سقف و تاریخچه خودش را دارد.